Een druilerige vrijdagavond in oktober, de herfst vangt na een slechte zomer alreeds vroeg aan. In die atmosfeer heeft de Popronde plaats in Den Bosch. Zoals altijd kent ook deze editie, geheel volgens de wetten van de clichés, hoogte- en dieptepunten. Zoals A Silent Expres, een band die zijn naam geen eer aandoet en lijkt te verzuipen in gerammel en te hard geluid. Maar gelukkig zijn er ook bands als Stairs To Nowhere en De Staat, toch wel twee van de hoogtepunten van deze Popronde, die het public feilloos weten te enthousiasmeren met geweldige rockshows. Ja, ook deze Popronde is weer geslaagd. Subsidieverstrekkend Den Haag, eat your heart out!

Jasper Willems, Sander Tonino en Coert van Mourik

POPRONDE 2008

A Silent Express
Dit jonge viertal uit Groningen heeft de eer om de Popronde dit jaar te mogen openen. De backline van de band neemt zo’n beetje de hele ruimte van Café Deugniet in beslag, dus is het een beetje dringen geblazen. De sound van A Silent Express valt te beschrijven als Death Cab For Cutie met eighties keyboards. Hoewel de band dus relatief fris klinkt, merk je wel dat het her en der nog een beetje rammelt. De zang is erg onstabiel en je hebt het gevoel dat de band dezelfde trucjes binnen de setlist recyclet. Een andere bron van irritatie is het veel te hoge volume, waardoor de oordopjes haast spontaan uit de oorschelpen vibreren. Toch wel een beetje paradoxaal voor een band die zich A Silent Express noemt, nietwaar?

The Black Atlantic
Het Amsterdamse gezelschap The Black Atlantic is vanavond de eerste van vier acts die in de Azijnfabriek optreden. Het drietal moet het doen met slechts een handjevol geïnteresseerden die de weg naar de zaal hebben gevonden. Degenen die er niet bij waren, hebben zeker wat gemist. Niet alleen de aanstekelijke liedjes, de ene keer folky dan weer pop, maar ook de voordracht weten te overtuigen. Het lijkt de heren niet te deren, dat men in de Brabantse hoofdstad nog geen oog voor hen blijkt te hebben. Frontman Geert van de Velde neemt daarom alle tijd om, via Charles Lindberg en Jules Verne, te vertellen over de achtergrond van zijn liedjes. Ondanks de lege zaal en het tegenzittende zaalgeluid, heeft de The Black Atlantic er in uw recensent een fan bij.

John Dear Mowing Club
Donkere americana is wat Melle de Boer het beste kan. Zijn zwarte humor was al een prominente factor in de muziek van Smutfish. Als een echte artiest stemt hij zijn gitaar in alle rust, en lijkt zich weinig aan te trekken van de rumoer binnen de Rode Pimpernel. Zodra Melle zijn nummers inzet heeft hij diezelfde verdwaasde trance op zijn gelaat als David Eugene Edwards. De klagerige zang met perfecte ‘southern accent’ komt uitstekend naar voren op de subtiele, sombere melodieën. Jammer dat door de heibel van het publiek de juiste sfeer voor deze muziek niet viel te beproeven.

New Killer Stars
Het Friese trio New Killer Stars heeft het goed voor elkaar. Dit jaar een halve finaleplaats in de Grote Prijs, een 5-jarig platencontract in Amerika en support voor Kula Shaker en Dinosaur Jr. Plaats van handeling is café Plein 79, waar het in tegenstelling tot bij de The Black Atlantic wel druk is. De band gaat furieus van start met splijtende riffs en dito drums, maar het maakt niet zoveel indruk als op cd. Het doet ons wel met weemoed terugdenken aan de compromisloze punk en grunge van begin jaren negentig. Name als Nirvana en Dinosaur Jr. zijn dan nooit ver weg. Van de ietwat onvaste stem van zanger Sytse Bloem moet je houden, maar dat schijnt binnen dit genre niet echt veel uit te maken.

Clemm
Het duo Clemm maakt lo-fi electropop dat in het bomvolle Café De Palm de uitdaging krijgt de aandacht van de aanwezigen te trekken. Dat lukt niet helemaal, maar wat we krijgen te horen klinkt in ieder geval redelijk origineel. Soms klinkt Clemm als Depeche Mode, soms gaat het meer de triphop kant op. Erg leuk hoe het tweetal innovatief knutselt met muziek, alleen is het slechts pure sfeermuziek in dit gezellig drukke café. En dus geen live performance waarbij de neusjes vanzelfsprekend naar de kant van de muzikanten wijzen.

Youmeelectricity
Youmeelectricty is een piepjonge band die melige poprock maakt, waarbij keyboards de basis van de melodie vormen. Maar wat door de een als melig kan worden geïnterpreteerd, kan door de ander worden opgevat als flauw. Origineel is het wel, dat mag toegegeven worden. De BC-52’s gemixt met The Unicorns, dat is de beste poging de band in een hokje te stoppen. Toch komt het vanavond allemaal niet helemaal over. De band speelt erg onvast en de keyboards staan zo hard dat de constante herhaling in de melodie erg op de zenuwen werkt. Bovendien staan de twee dames in de band erg gespannen op het podium van Café Kabberdoes. Is dit gewoon schuwheid of willen ze bewust statisch overkomen, a la Kraftwerk? De conclusie blijft dat het optreden van dit jonge gezelschap in positieve en negatieve zin kan worden gezien.

Wreckyard
In het kleine rockerscafé Open Minded aan de Postelstraat spelen de vijf heren van Wreckyard of hun leven ervan af hangt. In een ruimte van nog geen 2 m2 spuwen de jonge Enschedeërs hun punkrock over het publiek uit. Denk hierbij aan Green Day, Offspring en Blink 182. De jeugdige onbezonnenheid van Wreckyard wordt door de aanwezigen op waarde geschat, wat blijkt uit de nodige bijval na bijna ieder nummer.

T.IF.T
Het charmante eetcafé Pollevie is het decor voor indie/rock uit Alkmaar. De sympathieke Noord-Hollanders weten met hun sfeervolle melodieën en meerstemmige zangpartijen het publiek moeiteloos om hun vingers te winden. De band brengt voldoende variatie om het radiovriendelijke materiaal te laten boeien. In de verte hoor je Snow Patrol met een vleugje Radiohead klinken. Het enthousiasme en de krachtige liedjes van het viertal zorgen er dan ook voor dat er zelfs om een toegift wordt gevraagd. Missie geslaagd, lijkt me.

De Staat
Vorige jaar waren The Bloody Honkies de grote Popronde-eindact in Plein 79. De Staat is minstens net zo veelbelovend. Logisch, want zanger Torre Florim is zelf verantwoordelijk voor de productie van het debuut van de eerstgenoemde band. De Staat maakt vuige stonerrock in een sexy, catchy jasje dat zich makkelijk kan meten met acts als Brant Bjork & The Bros en Eagles of Deathmetal. De band weet qua spel continu origineel uit de verf te komen zonder compromis met de toegankelijkheid van de muziek. Florim hoeft met zijn Josh Homme-impersonatie maar weinig woorden kwijt om het publiek mee te krijgen. De Staat haalt echt alles uit de kast en maakt van deze avond een onvergetelijk spektakel. De enige vraag die luidt: welke band kan DIT volgend jaar in hemelsnaam overtreffen?

Stairs To Nowhere
Een band die wellicht De Staat niet overtreft, maar toch akelig dicht in de buurt komt, is Stairs To Nowhere. Deze Utrechtse band bespeelt het aanwezige publiek in De Palm met verve. De band timmert al enige tijd aardig aan de weg en werd al erg positief gerecenseerd door ondermeer OOR, FRET en LiveXS. En terecht. Zowel op plaat als live weet deze band te overtuigen met een snoeiharde, vuige, ranzige en verdomd strakke rockshow. Hier en daar schurkt de zang van zanger-gitarist Bram Colijn tegen het valse aan, maar dat is eigenlijk gezeur in de marge. Zijn gitaarpartijen zijn freaky en spacy, terwijl Daniel Danse zijn basgitaar afranselt alsof zijn leven ervan afhangt. Tim Mooij is drummer, feestbeest en clown van de band. Hij drumt, hakt, slaat, mept, springt, beklimt de boxen, ranselt zichzelf af met de tamboerijn en maakt er werkelijk een show van. Hij verandert in een beest zodra hij plaatsneemt achter de drumkit. Wat een band. Chapeau heren, jullie flikken ‘t ‘m weer!

Gezien: Zaterdag 3 oktober, Den Bosch